سياست بي‌طرفي رضاشاه در قبال جنگ جهاني دوم و ادامة آن تا زمان بركناري و تبعيد او و اتحاد بدون قيد و شرط محمدرضا پهلوي با متفقين و پذيرش همۀ شرايط آنها موجب شد تا تحليل­هاي گوناگوني در اين زمينه  ارائه شود؛ به‌گونه‌ای‌كه شماري از سیاستمداران آن روز سياست­هاي يادشده را سياست­هاي ملي و مناسب­ترين استراتژي دانسته‌اند و شماری نيز هر دو سياست را رد كرده­اند و اتحاد ايران با متفقين را ائتلافی تحميلي در وضعیت اشغال نظامي دانسته­اند. در این نوشتار
با تكيه بر اسناد و مدارك معتبر اين موضوع بررسي شده است.

واژگان كليدی: سياست­ بي‌طرفي، جنگ جهاني دوم، متفقين، استراتژي، ائتلاف تحميلي