عصر صفوی نقطة آغاز گسترش روابط سیاسی ایران با کشورهای اروپایی، به‌ویژه لهستان بود. دو عامل تهدید عثمانی و تجارت، در گسترش روابط سیاسی ایران با لهستان در سدة هفدهم میلادی نقش مؤثر داشته است. با آغاز این سده، تهدید امپراتوری عثمانی نسبت به همسایگانش، به‌ویژه لهستان و ایران افزایش یافت. این
نقطة اشتراک میان ایران و لهستان سبب گسترش روابط سیاسی و کوشش برای تأسیس اتحادیه­ای سیاسی ـ نظامی علیه عثمانی در عهد شاه‌عباس اول شد.

با انعقاد معاهده­های صلح لهستان ـ عثمانی و ایران ـ عثمانی در سال­های 1040 و 1049ق روابط میان ایران و لهستان کاهش یافت. با آغاز سلطنت شاه‌سلیمان و افزایش تهاجم عثمانی به لهستان بار دیگر لهستانی‌ها بیش از ده هیئت سیاسی را به ایران فرستادند تا معاهده­های سیاسی ـ نظامی منعقد کنند.

هدف این نوشتار، بررسی روابط ایران و لهستان در سدة هفدهم میلادی است. این روابط در پایان این سده کاهش یافت که علل آن را می­توان در هماهنگ نبودن ایران و لهستان در جنگ و صلح با عثمانی و امضای معاهدة صلح زُهاب میان ایران و عثمانی جست‌وجو کرد.

 واژگان کلیدی: ایران، صفویه، لهستان، روابط سیاسی، سدة هفدهم میلادی