علاءالدين حسن كانگوي بهمني موفق شد در سال747ق حكومت بهمنيان را تأسيس كند. جانشينان او هر كدام برای گسترش اين حكومت کوشش‌هايي كردند اما دورة اقتدار حكومت بهمنیان در زمان حاكميت سلطان‌محمد سوم بود. او پس از تثبيت اوضاع داخلي حكومتش به گسترش قلمرو خود پرداخت. اين گسترش قلمرو بيشتر به سوی سرزمين هندوها بود كه همسايگان بهمنيان بودند.

فعاليت‌ ايرانيان دربار بهمني، به‌ويژه خواجه محمود گاوان كه وزير سلطان محمد بود در تثبيت و گسترش حكومت بهمنيان اثر به‌سزایی داشت. اصلاحاتي كه خواجه محمود گاوان انجام داد سبب تثبيت حكومت مركزي بهمنيان و تضعيف امراي مناطق گوناگون شد. اين اصلاحات بيشتر در زمينه‌هاي اداري و مالي بود به‌گونه‌ای ‌كه نظام اداري حكومت بهمنيان را متحول كرد و در نهایت سبب سرنگونی محمود گاوان شد. با قتل محمود گاوان و سپس مرگ سلطان محمد، حکومت بهمنیان روبه زوال رفت و دوران طلایی این حکومت به پایان رسید.

در اين دوره ورود برخي ايرانيان؛ همچون خواجه محمود گاوان، قلی قطب‌شاه و عادل‌شاه به دربار بهمنيان باعث شد تا بهمنیان با ایران روابط فرهنگي، مذهبي، سياسي و تجاري داشته باشند و این روابط تا دورة حكومت‌هاي محلي دكن ادامه پيدا كند. در این پژوهش کوشش می‌شود تا نقش ایرانیان در گسترش حکومت بهمنیان و چگونگی روابط فرهنگی و سیاسی بهمنیان با ایران بررسی ‌شود.

 واژگان كليدي: بهمنيان، محمود گاوان، محمدشاه، دكن